بهار بدون آلرژی؟

بهار بدون آلرژی؟

زمان بچگی ما آلرژی چیز کمیابی بود ولی الان رشد کمّی و کیفی زیادی پیدا کرده و حداقلش این که بیست درصد مردم کشور ما به آن مبتلا هستند و لذت بهار و بوییدن گلها را از دست می دهند. از نظر طب سنتی منشاء آلرژی نیز سودا در کبد، سر و پوست است. چیزی که امروز برایتان معرفی می کنم، دارویی ساده است که براحتی تهیه و استفاده می شود و در طی مدتی کوتاه(!) (سه تا شش ماه!) باعث می شود آلرژی های فصلی، عمده بیماری های پوستی اگزمایی، ریزش و شوره مو و خیلی از بیماری های سودایی دیگه مانند پسوریازیس درمان شود. (برای برخی بیماری های دیگر هم می تواند داروی مکمل باشد، از جمله ام اس و سرطان)
فقط دقت کنید که همراه با مصرف این دارو، در طی این مدت از غذاهای سودایی و سودازا اجتناب کنید. به ویژه اگر بیماری سختی مانند پسوریازیس دارید. گاهی غیر از رژیم پرهیزی، باید برای بیماری های شدید، منضج سودا و نیز مسهل هم تجویز کرد که همه عطاری های معتبر نوعی از آن را دارند. غذاهای پرهیزی اینها هستند: بادمجان، عدس، دوغ، ماهی، مواد کافئین دار و کلیه محصولات کارخانه ای (کنسرو، فست فود و…) موارد دارویی برای مبتلایان به پسوریازیس می تواند متفاوت باشد و مثلاً شمال عرقیاتی مانند گل گاوزبان و بادرنجبویه نیز بشود.
اما داروی اصلی که معرفی می کنم از ابتکارات مؤسسه پیک شفاست که به آن آبزن حمام می گویند. مواد لازم: سدر: حدود 50 تا 60 درصد، مورد:حدود 30تا 40 درصد، حنا: حدود 10 تا 20 درصد. اینها را مخلوط می کنید. هفته ای دوبار در حمام، چند قاشق از آن را (با توجه به اندازه بدن خود) برداشته و حدود یک قاشق آبلیمو یا آبغوره طبیعی و حداقل یک قاشق روغن زیتون یا کنجد طبیعی به آن اضافه می کنید. در حمام آن از آن با آب، خمیر رقیقی درست می کنید و کل پوست سر و بدن را با آن آغشته می کنید. بعد از نیم ساعت با کیسه یا لیف آن را بشویید. دقت کنید که بعد از این از هیچ شوینده دیگری در بدن استفاده نکنید (البته این خود اثر شویندگی هم دارد و حتی برای افراد کاملاً سالم هم مفید است) اگر پوستتان خشک است، روغن را بیشتر کنید و برعکس. اگر کسی دوست داشت می تواند برای افزایش لطافت دارو به آن ژل طبیعی کتیرا و یا یکصد گرم اسفرزه و یا زرده تخم مرغ بومی هم اضافه کند. ولی اصل دارو همان است که قبلاً گفته شد. همچنین هوای حمام را گرم نگه دارید که سرما نخورید و اگر سینوزیت دارید آن را هم درمان کنید. (ر.ک به پست قبلی طبی)
یادتان باشد که پس از بهبود یا درمان، باید حجامت یا زالو درمانی هم انجام دهید تا بیماری(ها) ریشه کن شود.

Advertisements

درمان قطعی سینوزیت!

امروز «درمان قطعی سینوزیت» از جمله شعارهای شایع است. طب سنتی البته توان محقق کردن این ادعا را دارد ولی این درمان زمانی قطعی است که برنامه درمانی کاملی ارائه شود وگرنه به دلیل ضعف سینوسها، بیماری مجدداً بازمی گردد. راه تشخیص سینوزیت درد در سینوسها و جمجمه هنگام روبرو شدن با سرماست. عفونتهای سینوسی لزوماً در عکس قابل مشاهده نیستند. بنابراین به صرف مشاهده نشدن عفونت در عکس، خود را از سینوزیت مبرا ندانید که باعث عمیق تر شدن آن می شود.
درمان سینوزیت با روش طب سنتی به چند دلیل مهم است. نخست این که روش آنتی بیوتیک موقتاً جواب می دهد و عفونت ها را خارج نمی کند. ادامه یافتن آن کارتان را به جراحی می کشاند. دوم این که درمان سینوزیت مقدمه درمان آلرژی ها و میگرن است. سوم این که سینوزیت متوقف نمی ماند و عفونت آن به مرور به سایر قسمتهای بدن هم سرایت می کند.
در بین نسخه های موجود من این یکی را از همه کاربردی تر و تضمین شده تر دیدم:
1- ماده بخور را تهیه می کنید و هر شب حداقل ده دقیقه زیر چادر بخور می دهید و بعد از خشک شدن بیرون می آیید. ماده بخور شامل این است: تخم گشنیز حداقل 70درصد؛ آویشن، مرزنجوش، نعنا، پونه، برگ اوکالیپتوس و کاکوتی همه در مجموع بقیه ترکیب (یعنی 30 درصد). همه اینها در بازار هست، هر کدام نبود مهم نیست، بجاش تخم گشنیز اضافه کنید.
2- بعد از پایان بخور، با گرد انفیه که قبلا از عطاری تهیه کرده اید، انفیه می دهید. مثلا یک نفر با لوله خودکار یک مقدار بسیار کمی از گرد را داخل سوراخهای بینی شما فوت می کند، بعد شما باید سعی کنید حدود 15تا عطسه کنید. ترکیبات پودر انفیه اگر خواستید خودتون درست کنید عبارت است از: کندش، تخم گشنیز و گل بنفشه. اگر نه انفیه بود و نه حال داشتید درست کنید، با استنشاق فلفل یا ادویه تند می توانید عطسه ایجاد کنید. چنان که به دلیلی، مثلاً جراحی داشتن نمی توانید عطسه کنید، باید همان مایع بخور را استنشاق کنید.
3- پس از عطسه ها و شستن بینی، اگر روغن بنفشه یا بنفشه بادام یا روغن کنجد یا زیتون در دسترس داشتید، یک قطره درون هر سوراخ بینی بریزید.
4- قبل از خواب و صبح قبل از بیداری با آب نمک (ترجیحاً نمک دریا) غرغره کنید.
5- از زمان شروع درمان تا حداقل سه ماه بعد از درمان، هرگاه خواستید از منزل خارج شوید و به ویژه به محیط سرد بروید، پیشانی، گونه ها و سر خود را با روغن کنجد یا روغن زیتون ماساژ دهید. همچنین حتی الامکان از کلاه هم استفاده کنید. دوره درمان بسته به شدت بیماری، بیست روز تا چهل روز تخمین زده می شود.images

فرم امید، امید به فرم

عکس

اشاره: این مطلب را برای انتشار در یک ویژه نامه در ایام دهه فجر داده بودم. مع الوصف تا این لحظه اطلاعی از کم و کیف انتشار آن به دست نیاورده ام. با اذعان به این که مطلب دندان گیری هم نیست، آن را به محضر دوستان تقدیم می کنم.

در پی شعار رئیس‌جمهور محترم و دولت جدید مبنی بر تدبیر و امید و نیز طرح شدن «سینمای امید»، این پرسش قابل طرح است که: سینمای امید، چگونه امکان تحقق دارد؟ طبعاً برای نگارنده خیلی سخن از شرایط اقتصادی، جامعه‌شناختی و روان‌شناختی تحقق سینمای امید مطرح نیست، بلکه آنچه مهم است کلیت و شاکله سینمای امید است. برای نام بردن این کلیت و شاکله، نامی بهتر از صورت یا فرم نداریم. بنابراین پرسش این است که فرم سینمای امید چگونه است؟ دقت داریم که سخن این نیست که چگونه باید باشد، چون تحولات در فرم، یک فعالیت مهندسی مانند ساختن سد و ساختمان نیست؛ بلکه این تحولات از نوع فرهنگی است. امور فرهنگی را باید شناخت و طبق شناختی که از آن‌ها به دست می آید نسبت خود را با آن‌ها معین کرد.
امید را به چشم‌داشت، طمع و اعتماد معنا کرده‌اند. امید، آرزو و خیال‌بافی نیست. آمال نیست. «لیت» نیست، «لعلّ» است:
خوش است درد که باشد امید درمانش دراز نیست بیابان که هست پایانش
هرچند در مقام مجاز نیز استفاده از آن به معنای آرزو بوده است:
از لب تو مر مرا هزار امید است وز سر زلفت مرا هزار زلیفن
پس، امید از نوع انتظار است. از این نوع است که ما انتظاری واقعی از چیزی واقعی داریم. فرد امیدوار، نه خود را در بن بستهای روزمرگی گرفتار می‌بیند و نه دل به آرزوهای طولانی خوش کرده است. فرد امیدوار، منتظر است و خوش‌بین است که بر اساس امکانات موجود، رخداد مناسبی پیش رو باشد. این رخداد لزومی ندارد شکل اتوپیایی داشته باشد. رخدادی که به آن امید داریم، از جنس همین زمان و همین زمین است.
فرم سینمای امید نیز علی‌القاعده نه می‌تواند فرمی باشد نشانگر بن بست و اضمحلال و… ، نه می‌تواند فرمی باشد مدعی اتوپیای این یا آن فرد یا آرزوها و آمال ایدئولوژی‌ها، شخصیت‌ها و جریان‌ها. فرم سینمای امید فرمی است که می‌تواند نیل به راه‌های در دسترس برای گذر از مشکلات کنونی را نشان دهد. این هیچ استبعادی ندارد که بتوان در فضای کلی سینمای ملی کشور، فرمهایی هم برای بیان آمال و غایات نهایی و بزرگ به دست آورد. همچنین هیچ ایرادی ندارد که فرمی هم برای سینماگران متفکر (به فرض وجود) خلق شود. سینماگرانی که بحران تاریخ و تفکر را درک می‌کنند و بر این اساس نمی‌توانند از لحنی خوش‌بینانه استفاده کنند. اما چیزی که راقم این سطور بر آن است به عنوان معیار ذاتی فرم سینمای امید طرح کند، مواردی این چنین نیست.
به اعتقاد نگارنده، فرم سینمای امید فرمی است که می‌تواند برای حل مشکلات پیش رو، بر اساس امکانات موجود، انتظاراتی ایجاد کند. این چنین سینمایی، خواه ناخواه ویژگی‌هایی از این دسته دارد:
1- امکانات پیش رو و مشکلات عادی، ناظر به مخاطب عمومی هستند. مشکلات تاریخی و بحران‌های فکری، مسائلی مخصوص به نخبگان و اندیشمندان کلید پایان‌بَر. بنابراین سینمای امید در درجه اول مخاطب عام را هدف می‌گیرد. همچنان که امید همین مردمان برای پیشرفت در یک زندگی شرافتمندانه بود که نتیجه انتخابات را تعیین کرد، همین امید هم هست که می‌تواند هویت سینمای امید را مشخص کند. فهم خواسته‌ها و دغدغه‌های مردم و چشم‌داشت آن‌ها به حل و فصل این مشکلات، چندان پیچیده نیست. اما تعلیل این دغدغه‌ها و یافتن اعماق فلسفی و عرفانی و… در آن، هرچند از نظر یک فعالیت آکادمیک خوب و ضروری است، اما در تقابل با سینمای مخاطب عام قرار دارد. سینمای مخاطب عام هم در طرح مشکلات و هم در حل آن‌ها، پیامی برای مردم دارد. پیامی که البته جز خود آن فیلم نیست. سینمای مخاطب خاص مانند برخی آثار داریوش مهرجویی، برخی آثار مخملباف و بسیاری از آثار جسته و گریخته ایرانی، صرف‌نظر از هر امر دیگری، نمی‌توانند برای مردم امیدی به ارمغان بیاورند چرا که سر و کار آن‌ها با مردم نیست.
از همین لحاظ است که فرم سینمای امید نمی‌تواند از فرم سینمای مخاطب خاص باشد. مسلماً این بدان معنا نیست که سینمای امید را باید در ذیل یک یا چند مکتب خاص سینمایی تعریف کرد. دراین‌باره، نگارنده لابشرط است. تا سینمای امید محقق نشود، دقیقاً نمی‌توان گفت در کدام سبک‌ها و مکاتب قرار می‌گیرد. تنها موضوعی که فعلاً اهمیت دارد این است که مخاطب عمومی بتواند با چنین سینمایی احساس قرابت کند. نمونه تاریخی چنین سینمایی، بسیاری از فیلم‌های شاخص نورئالیسم ایتالیا به ویژه فیلم‌های نسل اول آن است. نورئالیسم مثلاً در فیلم‌های بزرگانی چون روسلینی نشان داد که سینمای واقعی نمی‌تواند دنیایی باشد کاملاً منتزع از دنیای واقعی. بر همین اساس بود که دنیای واقعی مردم در این فرم، امکان ظهور پیدا کرد. در مقابل، فرم سینمای وندرس یا فرم غالب سینمای تاراکوفسکی ناظر به مخاطب خاص و مقولات فکری است.
2- سینمای امید، چنان که از نام آن هویداست، باید راهی برای حل و فصل مشکلات نشان می‌دهد. بدیل‌های این امر عبارتند از این که: نشان دهد راهی برای حل مشکل نیست، راه‌های آرمانی، خیالی و اتوپیایی نشان دهد، هیچ راهی نشان ندهد. دقت داشته باشیم که وقتی گفته می‌شود راهی نشان می‌دهد، منظور این نیست که مثلاً در فیلم سینمایی، یک برنامه اقتصادی و فرهنگی و… طرح و بحث شود که چنین سخنی بغایت دور از فکر است. منظور این است که فیلم‌ساز با دقت در زندگی مردمان و وجوه مختلف آن، سعی کند در ساحت خیالی داستان یا روایت، نشان دهد که چگونه می‌توان گرفتاری ها را طی کرد و از دل بن بستها به سلامت خارج شد. چنین کاری همان است که مثلاً در برنامه ماه عسل مشابه آن را داریم: بیماری که بر بیماری خطرناک خود فائق می آید، قرض داری که سرانجام قرض خود را می‌دهد، جوانی که بالاخره ازدواج می‌کند… همه این افراد در حالی بر این مشکلات فائق می‌آیند که با مشکلاتی واقعی روبرو هستند. انسان‌هایی واقعی هستند و نه فانتزی و سانتی مانتال.
متأسفانه باید گفت که اگر قرار بر اعمال این معیار باشد، بخش عمده‌ای از سینمای روشنفکری امروز ایران از سینمای امید خارج می‌شود. فیلم‌های به اصطلاح رئال روشنفکری، چیزی به ما نشان می‌دهند که جز سیاه نشان دادن فضای ایران معنایی ندارد. حتی فیلم‌هایی که نمی‌توان آن‌ها را دقیقاً در عداد فیلم‌های روشنفکری قرار داد و بخش عمده‌ای از سینما در دوره اصلاحات را شکل می دادند از این دسته کلید پایان‌بَر. یعنی بن بست نشان دادن زندگی انسان ایرانی. امری که بر خلاف شهود عادی یک ایرانی است، صرف‌نظر از این که چه دینی یا اخلاقیاتی یا گرایش سیاسی داشته باشد. شکل جدیدی از این نوع سینما در آثار فیلمسازانی مانند اصغر فرهادی دیده می‌شود. اگر در آثار کیارستمی، عالمی از ایران تصویر می شد که فاقد حیات و تعین یک عالم بود، ولی برخی از آثار او به هر حال مدعی وجه مثبت زندگی و حیات هستند. اما در آثار افرادی که شاخص ترین آن‌ها فرهادی است، ما فرمی شاداب تر و وجهی از زندگی طبقه متوسط یا بالاتر از متوسط را تجربه می‌کنیم که می‌توانیم برخی از عناصر عالم واقعی ایرانی را در آن‌ها مشاهده کنیم. در این فرم جدید، بن بست و تهی بودن زندگی انسان ایرانی، به عبارت رساتر، تحقیر فرهنگ و اجتماع ایرانی، با «پایان باز» نشان داده می‌شود. این بار وقتی می‌بینم در پس انبوهی مشکل و سیاهی، نمی‌توانیم راه متعینی بیابیم، مزورانه پایان فیلم را رها می‌کنیم. تنها حسی که می‌توان از این کار برداشت، توقف و غوطه وری در دریای تنگناها و مشکلات است.
3- معیار پایانی که می‌توان ذکر کرد، چیزی نیست جز همان معیار آغازین با کمی تدقیق بیشتر. معیار سوم، توجه به ایرانی بودن مخاطب است. به این معنا که این بار باید دقت داشت اگر مخاطب عام و نه مخاطب خاص مدنظر ماست، اگر به دنبال راهی برای زندگی امیدوارانه می‌گردیم، همه و همه زمانی ممکن می‌گردد که فیلم‌ساز بتواند در انس با زندگی ایرانی، آن را برای ایرانی فهمیدنی بکند. این امر خود به دو شرط محقق می‌شود. شرط نخست این است که فیلم‌ساز انسی با آن مشکل و با آن زمینه اجتماعی داشته باشد. مثلاً فیلم‌سازی که هیچ‌گاه از وسایل نقلیه عمومی استفاده نمی‌کند، بعید است به راحتی بتواند دراین‌باره طرح مشکل و راهگشایی داشته باشد. چرا که کسی می‌داند زیر و بم مشکلات حمل و نقل عمومی را که با این مشکل دست و پنجه نرم کرده باشد. البته انجام تحقیقات می‌تواند همواره پلی باشد برای نیل به این انس. شرط دوم این امر آن است که فیلم‌ساز بتواند این انس خود را در فرم تکنیکی خود محقق کند. به عبارت دیگر، اگر یک فیلم‌ساز توانایی خاصی در ساختن آثار فانتزی دارد، نباید انتظار داشته باشد که ناگهان در ساخت یک اثر اجتماعی رئال هم موفق باشد. در واقع تکنیک سینمایی نیز مانند هر چیز دیگری نیازمند تسلط یافتن است. همانطور که در زندگی عرفی ما یک نجار در ساخت در و پنجره مهارت دارد و دیگری در میز و صندلی، در فعالیت سینمایی نیز هر فیلم‌سازی، یک محدودیت تکنیکی دارد و طبق همین محدودیت است که مثلاً کسی کمدی‌های خوبی می‌سازد و دیگری فیلم جنگی خوب. بنابراین حتی پس از انس یافتن با موضوع آنچنان که ایرانی‌ها می‌فهمند، باید انس بتواند از مجلای تکنیک سینمایی تجلی بیابد. نمونه چنین غفلتی را می‌توان در سینمای کیمیایی مشاهده کرد. کیمیایی به شدت بر مخاطب عام متمرکز است. او همچنین به دنبال آن است که طرح مشکل مناسبی داشته باشد. اما شخصیت‌ها و حتی عالم سینمایی کیمیایی، رفته‌رفته از ایران و ایرانی دورتر می‌شود. دیگر نمی‌توان فهمید یک چنین ایرانی در کجای عالم زندگی می‌کند و چگونه زندگی می‌کند که کسی نمی‌توان خود را با آن نزدیک بداند.
دقت داشته باشیم که سینمای امید به معنای هر فیلم خوبی نیست، کاملاً ممکن است که فیلم خوبی باشد که صرفاً به درد سرگرمی بخورد یا فیلم خوبی باشد که توان امیدبرانگیزی نداشته باشد ولی مثلاً توان ایجاد پرسش فکری داشته باشد. برای نمونه فیلم عیار14، یک فیلم سرگرم‌کننده خوب و مفید است، اما مسلماً نمی‌توان آن را درون سینمای امید دانست. فیلم های کوبریک فیلم‌های تفکر برانگیزی هستند ولی بعید است به راحتی بتوان آن‌ها را سینمای امیدوار دید. در مقابل فیلم طلا و مس، هرچند فیلم چندان درخشانی هم نیست و هر چند پایان آن خیلی هم شیرین نیست، اما فیلمی امیدوار است. مشکلی واقعی و انسان‌هایی واقعی را نشان می‌دهد و سعی می‌کند راه پیدا کردن انسان‌ها از دل این مشکل را نیز بیان کند.
سرانجام باید یادآور شد که سینمای امید، یک ایده است، یک باور است که اگر در بین اصحاب سینما تقویت شود، می‌تواند تبدیل به یک فرم سینمایی شود. هرگاه چنین اتفاقی رخ داد و امید و آرزوی ما برای یک فرم مناسب برآورده شد، می‌توان درباره کم و کیف و معیارهای دقیق تر و تفصیلی تر آن سخن گفت. بنابراین تمامی سطور فوق، چیزی جز شروط امکان یک گمانه‌زنی خوش‌بینانه نیست. انجام سخنرانی‌ها و فعالیت‌های تبلیغاتی مادامی که بدون یک رخداد هنری صورت بگیرد جز هزینه کردن مال و وقت و آبرو، ثمره‌ای نخواهد داشت.